Saga po 50 zeszytach

No i jest: 50 zeszyt Sagi Briana K. Vaughana i Fiony Staples. Wzruszenie odbiera mi mowę… a tak poważnie, mam wrażenie, jakbym zabierał się za tę serię stosunkowo niedawno, tymczasem przeleciało już niemal pięć lat, od kiedy pisałem o niej po raz pierwszy. Skoro czytam dalej, pewnie domyślacie się, że mi się podoba (choć znalazłyby się komiksowe telenowele, które ciągnę głównie z przyzwyczajenia) i, owszem, tak właśnie jest. Do tego stopnia, że wybaczam Sadze niemało dziwnych/śmiesznych/niedorzecznych pomysłów scenarzysty.

Guild Ball po 50 rozgrywkach

Ostatnio pisałem o swoich 50 rozgrywkach w Legendary i o tym, jak trudno w moim wypadku o tyle partii w jeden tytuł. Vampire jest wyjątkiem (w końcu to moja ulubiona gra), zaś Marvel Deck Building Game posiadam zdaje się od 2013 roku i choć wydaje mi się, że rozkładam ją na stole dość regularnie, pięćdziesiątka stuknęła dopiero niedawno.

Legendary: A Marvel Deck Building Game po 50 rozgrywkach

W planszówki gram całkiem często, ale poza kilkoma wyjątkami, raczej w sporo różnych tytułów niż w kilka konkretnych. Jak można zobaczyć tutaj, jeśli grałem w coś więcej niż 30 razy, w moim przypadku jest to już bardzo dużo. Mam w domu wiele pudeł, które lądują na stole zdecydowanie zbyt rzadko i których właściwie nie miałem jeszcze okazji poznać, choć nie znalazły się u mnie w zeszłym tygodniu. Z drugiej strony, są gry, w które gram regularnie i jakoś nie zdołały mi się jeszcze znudzić. Jedną z nich jest oczywiście moja ukochana karcianka Vampire (na chwilę obecną mam na koncie 123 partie… to znaczy od 2013 roku, kiedy zacząłem liczyć rozgrywki), a niedawno do zaszczytnego grona gier, do których siadałem ponad 50 razy, dołączyła również karcianka, jednak tym razem kooperacyjna: Legendary: A Marvel Deck Building Game.